MOTS-c (Mitochondrial Open Reading Frame of the 12S rRNA type-c) is een uniek en baanbrekend peptide dat een fundamentele paradigmaverschuiving teweeg heeft gebracht binnen de moderne celbiologie. In tegenstelling tot de overgrote meerderheid van bekende peptiden en eiwitten die gecodeerd worden in het nucleaire DNA van de celkern, wordt MOTS-c rechtstreeks gecodeerd binnen het eigen, autonome genoom van de mitochondriën – de welbekende energiefabrieken van de cel. Dit maakt het een prominent lid van de zogeheten familie van 'mitochondriaal afgeleide peptiden' (MDP's) GHK-CU.
Het wetenschappelijke onderzoek naar MOTS-c richt zich primair op de fijnmazige regulatie van de metabole homeostase en de energiehuishouding op cellulair niveau. Wanneer een cel onderhevig is aan metabole stress of een energietekort signaleert, fungeert MOTS-c als een mobiele boodschapper. Het peptide migreert vanuit het mitochondrium rechtstreeks naar de celkern. Daar aangekomen moduleert het de expressie van nucleaire genen en activeert het op krachtige wijze de AMPK-route (Adenosine Monophosphate-activated Protein Kinase). AMPK staat in de biochemie bekend als de centrale brandstofsensor en master-regulator van het cellulaire metabolisme.
Door de AMPK-route te stimuleren, bevordert MOTS-c de directe opname van glucose in spiercellen en verhoogt het de vetzuuroxidatie (de verbranding van vetten voor energieproductie), onafhankelijk van de traditionele insulinesignaleringspaden. Dit maakt het peptide tot een uiterst waardevol studieobject voor onderzoekers die de mechanismen van insulineresistentie, type 2 diabetesmodellen en metabole flexibiliteit willen doorgronden. In in-vitro-modellen helpt MOTS-c wetenschappers om te analyseren hoe cellen hun energie-output kunnen handhaven wanneer de toevoer van voedingsstoffen wordt verstoord.
Voor de bredere wetenschappelijke gemeenschap is MOTS-c een cruciaal hulpmiddel om de communicatie tussen mitochondriën en de celkern (bekend als retrograde signalering) beter te begrijpen. Laboratoriumstudies gebruiken het peptide om cellulaire veroudering en de progressieve achteruitgang van mitochondriale functies (mitochondriale dysfunctie) in kaart te brengen. Het biedt diepgaand inzicht in hoe cellen zich op moleculair niveau aanpassen aan veranderende omgevingsfactoren en fysieke stress, wat essentieel is voor het begrijpen van de fysiologie van vitaliteit en cellulaire langlevendheid.